Hani erkeklerin şu 'erkeklik' simgesi... Hani şu mucizevi şey...
Sorular:
Bu deneyim, sadece fizyolojik bir reaksiyon mudur? Çıkıntıyla girintinin birbirini tamamlaması, her şeyin birbirini tamamladığını mı gösterir? Bu çok mu önemlidir?
Önermeler:
Seks, aşkın doğal bir refleks eylemi olmalıdır. Başbakan'ın "en az üç çocuk yapın" önermesi hakkında yorum yapmaya bile gerek yok. Zira benim üremeye ihtiyacım olmadı bugüne kadar. Üremek zorunda hissetmiyorum. Aşık olduğun bir homosapien vardır (aşk nedir? Daha derin bir konu). Ona değer verirsin. Vermelisin... O da sana vermeli bu değeri. Bu değer, ilişkiyi oluşturmalı. Yani hem ilişkide 'değer vermek' ön planda olmalı, hem de daha büyük, kutsal bir değer bu ilişkiyi kaplamalı, kapsamalı ve korumalı... Ve inanmalı... O zaman seks, 'milli olmak' gibi bir kavramın temsilcisi olacak kadar düşmez. Bugün avrupa ülkelerinde süper mini etekle dans eden bir showgirl, Türkiye'deki gibi bir şey değil. Orada adam ailesiyle izlerken 'sadece' eğlenmek eylemini icra edebilirken, burada orgazmatik şeyler oluyor. Neden? Çünkü oradaki 'insanlar' eteğin altında ne olduğunu biliyor; buradakiler bilmiyor. Çocuk yaşta "Amcalara pipiyi göster bakayım." diyen ailenin erkek çocuğu... "Kevser'lere ders çalışmaya gidiyosun değil mi kızım? Erkek yok değil mi yavrum?" diyen ailenin kız çocuğu... Psikoloji bilimi bir kenarı dursun. Avrupalı erkekleri de öteki tarafa atalım. Duygularına hükmetmeyi beceremeden, cinsel organına hükmetmeye çalışanlar, burada üstü kapalı olarak anlatmaya çalıştığım şeyi zerre kadar anlayamaz; anlayamayacak.
Saygılar.
narkoz öncesi çığlık
Uyuz ve lüzumsuz bir canlı türü olan insan, psikoloji topu gibi yuvarlanır bir yerlere işte. Ben de dahil yuvarlanmayı seviyoruz rotasız. Sanırım kendi türümle saçmalamak eyleminden başka ortak pek bir yönüm kalmadı. Hemcinslerimin içgüdülerini sorgulamayı bıraktım çoktan. Çünkü insanların rutin sıkıntılarının çok ötesinde ben her şeyden sıkıldım. Hayvanların tepkileri daha karmaşık geliyor artık bazen, yorgunum. Her şeyden sıkıldığımdan dolayı sıkıcıyım zaten. Ben çokkişilikli, degişken ve dengesiz bir yaratığım. Saatim saatimle çelişiyor. Kendimle kavga ederken bir anda eğlenceli ve dolayısıyla basit bir insan yavrusuna dönüşüyorum. Ve bundan fena halde acı duyuyorum. Her aynaya baktığında aynı et parçası gibi gözüken farklı herifler görmek. Canımı yakıyor çoğu zaman. Bazen de bu halimle eğleniyorum. Çokkisilikli olmak tamamen kişiliksiz olmaktır. Bu bir hastalık, bir kusur. Arkadaşlarıma ‘sıradışı’ gelen özelliklerimin çoğu benim hayatımın kâbusu. İblislerle savaşıyorum ve yüzümün gülmesi her şeyi örtüyor sanki. Üstün olduğumu iddia etmiyorum, ya da karmaşık. Sadece deliyim. Ve toplumun bu sıfatı küçümsediği kadar umursamazım. Hayatta bana anlamsız gelen şeyler komik, komik gelen şeyler de körükleyici oldu hep, yaratıcılık konusunda. Her şey ‘gerekli’dir. Boş olduğu kadar. Etkilenmeyi severim. Çoğu insan etkilenmeyi zayıflık olarak görür, şu popülist felsefenin empoze ettiği içgüdüdür bu. Ve bu tehlikeli içgüdü, ‘ergen’ce ve ‘çocuk’ça düşünme becerisinin, sanatın ve bilimin gereklerinden olduğu gerçeğini örtmeye çalışır. 'Yetişkin'lerin yediği haltları gördükçe çocukluk sığınağımdan dünyayı hayretle seyredip, etrafa ergen’ce laflar atmayı daha doğru buluyorum bazen. Ama dediğim gibi, bazen. Çoğu zaman sistemin, toplumsal kuralların, yobaz ahlak anlayışının, çelişkili kamu düzeninin vb. öğelerin gereklerine uygun ayak uydurma politikası içindeyim. İntihar etmek, yaşama devam etmekten daha zor geliyor, ve sırf bu üşengeç, yorgun ve sıkıntılı halimden yaşamayı tercih ediyorum. Bu sahtekârlık… Dünyaya faydalı bir insan türü tanımadım hiç, ben de dahil, bu tür evrendeki en lüzumsuz tür. Ağaç olmayı yeğlerdim. Bu her yanından sidik fışkıran, birbirine olduğundan daha fazla çevresini kirleten, yalancıktan hayvan seven (benim kendimi sevmemden bile daha yapmacık ve değişken), silah ve para gibi iki uğursuz, lanet icatla, şerefsizce, onursuzca bir hayata kendini mahkum eden bu canlı türünün bir parçası olarak atalarımdan nefret ediyorum. Türümüzün kendini en onursuz kılan özelliği, herhangi bir şeye ‘dahil olma’ gereksinimi… Ben neye dahil olmadığımı biliyorum. Onlardan birkaç tanesine dahil olsaydım, sıkıcı bir kişilik olmazdım belki…
bıkmak
Bir şeyden bıktıysanız, o şeyi hiç sevmediniz demektir. Bıkmanın iki olası ön koşulu vardır: alışkanlıklar veya zorunluluklar.
Alıştığınız şey, zamanla anlamsızlaşır; çünkü onu sevmemişsinizdir, sadece alışkanlık haline geldiği için koşullanmış bir duygu yaratmışsınızdır. Zaman, sevmediğiniz bir şeyi sevmenizi sağlayamaz; sadece alışırsınız. Sonra, yine zamanla bıkarsınız. Çünkü alıştığınız şeyi, bir süre sonra sorgulama ihtiyacı duyarsınız.
Sizi buna iten başka bir şey de olabilir. Mesela eskiden sevdiğiniz bir şeyin size zarar verdiğini görüp, ondan uzaklaşmak adına yeni bir şeye sarılıp, yapay bir duyguya kapılabilirsiniz. Ne var ki yapay duyguların kullanım süresi sınırlıdır; zamanla anlarsınız ki, siz daha önce sevdiğiniz şeyden vazgeçmek için kendinize başka bir alışkanlık edinmişsiniz. Bunun farkına varıp sevdiğiniz şeyi tekrar değerlendirdiğinizde, güncel alışkanlığınızın sizin için bir 'sabun köpüğü'nden ibaret, sahte bir duygunun ürünü olduğunu görüp, vazgeçmek istersiniz. Vazgeçmek istediğiniz şeyden bıkarsınız veya bıktığınız şeyden vazgeçmek için bahaneler ararsınız; ikisi de aynı.
Öte yandan bir diğer gerekçe, zorunluluklardır. Bu, alışkanlıklar kadar kompleks bir konu sayılmaz; yapmak zorunda hissettiğimiz şeylerden bıkarız zamanla. İşyerindeki rutin düzenden, sosyal kurallardan, düzenden, yasaklardan, vs.
Sonuçta insan sevdiği şeyden bıkmaz. Yani 'bıktım' sözünün altında 'seviyordum, ama şimdi artık sevmiyorum' gibi bir anlam yatmaz. Bıkkınlık, ancak ve ancak sevgiden bağımsız - alışkanlık veya zorunluluk haline gelen - bir sürecin sonucu olabilir. Sevdiğiniz bir şeyden vazgeçmenizi sağlayan gerekçeler, çok daha komplekstir. Öte yandan, sevginin bir ahlakı vardır. Bıkmak, sevgiye ait bir tepki değildir, olamaz. Bıkmak, tamamen sevgisizliğin tezahüdür. Hiç sevmediğiniz bir şeye karşı, ruhunuzun ve ahlakınızın istemsiz bir tepkisidir, 'kendini daha fazla kandırma' diye...
Alıştığınız şey, zamanla anlamsızlaşır; çünkü onu sevmemişsinizdir, sadece alışkanlık haline geldiği için koşullanmış bir duygu yaratmışsınızdır. Zaman, sevmediğiniz bir şeyi sevmenizi sağlayamaz; sadece alışırsınız. Sonra, yine zamanla bıkarsınız. Çünkü alıştığınız şeyi, bir süre sonra sorgulama ihtiyacı duyarsınız.
Sizi buna iten başka bir şey de olabilir. Mesela eskiden sevdiğiniz bir şeyin size zarar verdiğini görüp, ondan uzaklaşmak adına yeni bir şeye sarılıp, yapay bir duyguya kapılabilirsiniz. Ne var ki yapay duyguların kullanım süresi sınırlıdır; zamanla anlarsınız ki, siz daha önce sevdiğiniz şeyden vazgeçmek için kendinize başka bir alışkanlık edinmişsiniz. Bunun farkına varıp sevdiğiniz şeyi tekrar değerlendirdiğinizde, güncel alışkanlığınızın sizin için bir 'sabun köpüğü'nden ibaret, sahte bir duygunun ürünü olduğunu görüp, vazgeçmek istersiniz. Vazgeçmek istediğiniz şeyden bıkarsınız veya bıktığınız şeyden vazgeçmek için bahaneler ararsınız; ikisi de aynı.
Öte yandan bir diğer gerekçe, zorunluluklardır. Bu, alışkanlıklar kadar kompleks bir konu sayılmaz; yapmak zorunda hissettiğimiz şeylerden bıkarız zamanla. İşyerindeki rutin düzenden, sosyal kurallardan, düzenden, yasaklardan, vs.
Sonuçta insan sevdiği şeyden bıkmaz. Yani 'bıktım' sözünün altında 'seviyordum, ama şimdi artık sevmiyorum' gibi bir anlam yatmaz. Bıkkınlık, ancak ve ancak sevgiden bağımsız - alışkanlık veya zorunluluk haline gelen - bir sürecin sonucu olabilir. Sevdiğiniz bir şeyden vazgeçmenizi sağlayan gerekçeler, çok daha komplekstir. Öte yandan, sevginin bir ahlakı vardır. Bıkmak, sevgiye ait bir tepki değildir, olamaz. Bıkmak, tamamen sevgisizliğin tezahüdür. Hiç sevmediğiniz bir şeye karşı, ruhunuzun ve ahlakınızın istemsiz bir tepkisidir, 'kendini daha fazla kandırma' diye...
kafamızın içindeki ego baloncukları
Özgüveni eksik kişi, ona güvenenlerden uzaklaşır.
Uzaklaşmak, kendi içinde bir zayıflık belirtisidir. Bu daha çok, sorumluluk almakta yetersiz insanların bilinçaltına enjekte olan 'korkaklık' hissinden kaynaklanır. Güven, egoist insanların dopingidir. Her şey açık havada insanların yüz ifadelerine ve sözlerine yüklediğimiz anlamdan ibaret değil. İnsan psikolojisi, kompleks bir sistemdir. Egoist insanların dopinge açık olduğu bir gerçek, ama burada egoist insanı açmak gerekir; aslında egoist insan güven eksikliğini, benliğini ön plana çıkararak bastıran kişidir. Güven, en etkili dopinglerden biridir.
'Güvenmek' göreceli bir kavram aslında. Burada iki türde inceleyebiliriz. Biri 'şartlı' güven; güvendiğimiz kişiye birtakım sorumluluklar yükleyip, bir anlamda güvenimizi etiketleriz. Bu güvenme şekli, güvendiğimiz kişinin 'bizim menfaatimize' çalışmasına tahrik etme amacından gelir. Yani birine bir görev verirken, ona güvendiğimizi beyan ederek, onu bu işi yapması için tahrik ve teşvik etmiş oluruz. Ne var ki, bu aslında 'sahte' bir güven duygusudur; kendi çıkarlarımız için kişileri 'gaza getirerek' kullandığımız uyuşturucu bir maddedir. 'Özgüveni eksik kişi' kavramı, güven duygusunun göreceliği açısından tam olarak tanımlanamaz aslında.
İkinci tür bir güvenme eylemi daha var, 'şartsız' güven; kişinin kendisini ilgilendiren konularda destek ve moral verici güven duygusu. 'İstesen başarırsın' tarzındaki enjeksiyonlar, kişinin özgüvenini yükseltmez, sadece özgüven farkındalığı sağlar. Kişi zaten kendisine güvenen, güçlü biriyse, ona güvenen insanlardan uzaklaşmayacaktır. Çünkü bahsettiğim üzere, egoları yüksek olan kişiler övülmekten hoşlanır. Güvenmek de bir çeşit övgüdür. Bu açıdan kendisine güvenen kişi, ona güvenen diğer kişileri (sevmese bile) yakınında bulundurur. Dikkat ederseniz, kendine pek güvenmeyen insanların yakınlarında hep soytarılar ve yalakalar vardır; bu tip insanlarla iyi anlaşmanın en basit yolu, sık sık onu övmektir. Övülmedikçe, dikkat çekmeyi başaramayıp ötelendikçe çeneleri düşer onların, fazla konuşkan olurlar. Onlara ihtiyaç duydukları şeyi vererek susturun. Bazı insanların egoları köpeklere benzer; önlerine kemik atmazsan, havlamaları baş ağrıtıcıdır.
Uzaklaşmak, kendi içinde bir zayıflık belirtisidir. Bu daha çok, sorumluluk almakta yetersiz insanların bilinçaltına enjekte olan 'korkaklık' hissinden kaynaklanır. Güven, egoist insanların dopingidir. Her şey açık havada insanların yüz ifadelerine ve sözlerine yüklediğimiz anlamdan ibaret değil. İnsan psikolojisi, kompleks bir sistemdir. Egoist insanların dopinge açık olduğu bir gerçek, ama burada egoist insanı açmak gerekir; aslında egoist insan güven eksikliğini, benliğini ön plana çıkararak bastıran kişidir. Güven, en etkili dopinglerden biridir.
'Güvenmek' göreceli bir kavram aslında. Burada iki türde inceleyebiliriz. Biri 'şartlı' güven; güvendiğimiz kişiye birtakım sorumluluklar yükleyip, bir anlamda güvenimizi etiketleriz. Bu güvenme şekli, güvendiğimiz kişinin 'bizim menfaatimize' çalışmasına tahrik etme amacından gelir. Yani birine bir görev verirken, ona güvendiğimizi beyan ederek, onu bu işi yapması için tahrik ve teşvik etmiş oluruz. Ne var ki, bu aslında 'sahte' bir güven duygusudur; kendi çıkarlarımız için kişileri 'gaza getirerek' kullandığımız uyuşturucu bir maddedir. 'Özgüveni eksik kişi' kavramı, güven duygusunun göreceliği açısından tam olarak tanımlanamaz aslında.
İkinci tür bir güvenme eylemi daha var, 'şartsız' güven; kişinin kendisini ilgilendiren konularda destek ve moral verici güven duygusu. 'İstesen başarırsın' tarzındaki enjeksiyonlar, kişinin özgüvenini yükseltmez, sadece özgüven farkındalığı sağlar. Kişi zaten kendisine güvenen, güçlü biriyse, ona güvenen insanlardan uzaklaşmayacaktır. Çünkü bahsettiğim üzere, egoları yüksek olan kişiler övülmekten hoşlanır. Güvenmek de bir çeşit övgüdür. Bu açıdan kendisine güvenen kişi, ona güvenen diğer kişileri (sevmese bile) yakınında bulundurur. Dikkat ederseniz, kendine pek güvenmeyen insanların yakınlarında hep soytarılar ve yalakalar vardır; bu tip insanlarla iyi anlaşmanın en basit yolu, sık sık onu övmektir. Övülmedikçe, dikkat çekmeyi başaramayıp ötelendikçe çeneleri düşer onların, fazla konuşkan olurlar. Onlara ihtiyaç duydukları şeyi vererek susturun. Bazı insanların egoları köpeklere benzer; önlerine kemik atmazsan, havlamaları baş ağrıtıcıdır.
psikanaliz
Psikanaliz yapmaya çalıştığınız sürece, bir insanın gerçek duygularını anlamanız olanaksızdır. Çünkü psikoloji, gerçek duygulara erişemez. Psikoloji, gerçek duygulara erişmenin gereksiz olduğunu savunan bir anlayışın baştansavma yöntemidir. Bir insanı anladığınızı hissettirmek istiyorsanız, onu çözmüş bilge insan rolünden uzaklaşıp, onunla aynı konumda, aynı arenada bulunmalısınız. Uzaktan her şey göründüğü gibi değildir, olmamıştır. 'Seni anlıyorum' sözünün kökeninde bir umursamazlık var. Psikolojik reaksiyonlar, duyguları yansıtmaz. Duygular içte oluşurken, bir diğer kanaldan 'bunu nasıl aktarabilirim?' sorusuna cevap arar. Çünkü duygularınızın farkedilmesini istersiniz. Sonra birileri size onun öyle olmadığını anlatmaya çalışır. Bunu yaparken psikolojik yöntemlerden yardım alır. Oysa gerçek duyguların sadece su yüzündeki yansımalarını yorumlamaktan başka bir şey yapmıyordur. Sizi, size sormadan anladığını iddia eden insanlar, sizi anlamaya üşenen insanlardır. Birileri gelir ve size duygularınızın açıklamasını yapmaya koyulur. Dinlersiniz. Ama o anlattıkları, gerçek duygularınız değildir işte. Bunu bilirsiniz ve neden böyle olduğunu anlayamazsınız. Çünkü siz de anlamaya üşenirsiniz, sizi anlamaya üşenen insanları.
Ne diyeyim; üşenmeye devam edin o zaman. Ben zaten sizden başka bir frekansta yazıyorum; dikkate almanıza bile gerek yok. Okuyup geçin işte.
İyi eğlenceler...
Ne diyeyim; üşenmeye devam edin o zaman. Ben zaten sizden başka bir frekansta yazıyorum; dikkate almanıza bile gerek yok. Okuyup geçin işte.
İyi eğlenceler...
kafamın içindeki işkence odaları
Her şeye kızgınım. Olup biten her şey sinirlerimi bozuyor. Kaldırımda yürürken omzuma çarpıp geçen insanlar, caddedeki korna sesleri, kalabalığı yararak ilerleyen bisikletliler, ayak altında dolaşan çocuklar, sosyetik ucubelerin kılıksız süs köpekleri, nereden geldiği anlaşılmayan ani sesler, gişelerdeki uzun kuyruklar... Bazen o kadar sinirleniyorum ki, içlerinden birini saçlarından kavrayıp, kafasını kaldırımlara çarpmak istiyorum. Bazen bu düşünceler, uçuk boyutlara varabiliyor.
...
Geçenlerde bilinçaltımın bir özelliğini keşfettim: Yine kafamın bozuk olduğu şu delilik hallerinde kalabalık bir sokakta yürüyordum. Gözüme kestirdiğim bir adamı hayalimde yerden yere vuruyor, elimdeki demir sopayı art arda suratına indiriyordum. O adam neden bu kadar öfkelendirmişti beni, bilemiyordum; her zamanki gibi sebepsizce sadizm krizine girmiştim işte.
O anda farkettim ki, hayalimde evire çevire dövdüğüm adamın ölmesini istemiyordum!
Peki ama neden?
Madem bu kadar öfkeliyim, öldürürsem rahatlamam gerekmez mi? Düşüncelerimi ilerlettim: Peki ölmesini istemediğim bir adamın hangi hali beni tatmin edebilirdi?
Tatmin olmak.
Aslında, belki de tatmin olmak değildi derdim; sadece, orada vahşice darp ettiğim adamın bana 'canını bağışlamam için' yalvarmasını istiyordum.
Bilinçaltım yavaş yavaş gün yüzüne çıkıyordu şimdi. Benden merhamet dileyen birinin canını bağışlamak, vicdanımı rahatlatacaktı. Sırf bu rahatlama evresini tatmak için, birilerine işkence etmek istiyordum. 'Demek ki vicdanım rahat değil' diye düşündüm.
Hayallerimde daha kaç insan katletmem gerektiğini bilmiyorum; tek bildiğim, bundan delicesine zevk aldığım!
...
Geçenlerde bilinçaltımın bir özelliğini keşfettim: Yine kafamın bozuk olduğu şu delilik hallerinde kalabalık bir sokakta yürüyordum. Gözüme kestirdiğim bir adamı hayalimde yerden yere vuruyor, elimdeki demir sopayı art arda suratına indiriyordum. O adam neden bu kadar öfkelendirmişti beni, bilemiyordum; her zamanki gibi sebepsizce sadizm krizine girmiştim işte.
O anda farkettim ki, hayalimde evire çevire dövdüğüm adamın ölmesini istemiyordum!
Peki ama neden?
Madem bu kadar öfkeliyim, öldürürsem rahatlamam gerekmez mi? Düşüncelerimi ilerlettim: Peki ölmesini istemediğim bir adamın hangi hali beni tatmin edebilirdi?
Tatmin olmak.
Aslında, belki de tatmin olmak değildi derdim; sadece, orada vahşice darp ettiğim adamın bana 'canını bağışlamam için' yalvarmasını istiyordum.
Bilinçaltım yavaş yavaş gün yüzüne çıkıyordu şimdi. Benden merhamet dileyen birinin canını bağışlamak, vicdanımı rahatlatacaktı. Sırf bu rahatlama evresini tatmak için, birilerine işkence etmek istiyordum. 'Demek ki vicdanım rahat değil' diye düşündüm.
Hayallerimde daha kaç insan katletmem gerektiğini bilmiyorum; tek bildiğim, bundan delicesine zevk aldığım!
bok gibi hissetmek
Kendini tam anlamıyla 'bok' gibi hissettiğin zamanlar, ne yapacağını bilmezsin. Bok gibi hissetmek, kendi içinde özgün bir deyim aslında. 'Bok gibi hissediyorum' diye hayıflanırken, aynı anda hem argo konuşarak toplumsal tabuları sarsmanın verdiği hazla kendini daha özgür hissedersin, hem de birkaç farklı duyguyu tek bir deyimle özetleyerek lafı kısa tutmuş olursun. Bok gibi hissetmek, aslında tam anlamıyla kötü bir olgu sayılmaz.
Bok gibi hissetmek.
Her zaman kötü bir olayın akibeti değildir bu his; bazen hayatının gidiş yönü seni pek tatmin etmez. Hoşuna gitmeyen belli başlı şeyler yoktur belki ama, hani deriz ya bazen, 'sanki bir tat eksik' diye. Kendisini senden daha kötü hissettiğine inanlar, bunu 'şımarıklık' olarak görebilirler. İyi hissedenlerin ise zaten umrunda değilsindir. Evet, zaten 'bok gibi' hissetmenin bir yansımasıdır bu: kimse beni anlamıyor.
Kendini bok gibi hissettiğinde, bir yabancının, seni etrafında pervane olan dostlarından, sevenlerinden daha iyi anladığına inanırsın. Bir yabancıya dökersin eteğindeki taşları. Çünkü bir yabancıya karşı sorumlulukların yoktur. Çünkü sen sorumluluklardan da bıkmışsındır; bu yüzden zaten bok gibi hissedersin ya hani...
Bir yabancıya derdini anlatırken, onun anlamasını 'şart' görmezsin, anlamasa da içerlenmez, gücenmezsin. Çünkü beklentilerin, minimum düzeydedir o sırada. Anlatırsın. O seni dinler; eleştirmeden, akıl vermeden dinler. Çünkü sen eleştirilerden, dost tavsiyelerinden de bıkmışsındır artık; bu yüzden zaten bok gibi hissedersin ya hani...
Sevgilin bile anlamaz seni o bok gibi hissettiğin zamanlarda. Sen ona, kendini bok gibi hissettiğini söylersin, o da sana sinirlerinin bozuk olduğunu ya da saçmaladığını falan söyleyip, sakinleşmeni bekler. Sonra biraz sakinleşir gibi olduğunda sana kendi beklentilerinden, şikayetlerinden bahsetmeye başlar. Sen yine bok gibi hissedersin, daha fazla hissedersin. Senin bok gibi hissetmeni anlayışla karşılamalarına sinir olursun. Çünkü hiç kimse anlamaz aslında. Çünkü anlasalar, gelir seninle beraber bok gibi hissederlerdi, bilirsin. Bok gibi hisseden, bok gibi hissetmekten kurtulmanın yolunu o hissin kendisinde arar; kimseyi görmez gözü. Onlar, ağızlarına 'çözüm' lafını dolayan 'anlayışlı' insanlardan kaçarlar.
popüler vicdan anlayışı
Vicdan…
Ne kadar aşağılayıcı bir duygu. Hatta duygu bile değil, sahne gösterisi! Çok mu sert konuştum? Hayır, aslında siz alışkınsınız benim bu katı hallerime. Bilirsiniz, ruhsuz herifin tekiyim ben. Böyle üstüne basarak konuşmayı seviyorum. Çünkü ne zaman elastik konuşsam, işinize geldiği gibi yorumlayıp paçavra ediyorsunuz sözlerimi. O yüzden acımasız konuşmak zorundayım. Ne de olsa vicdan denen ‘şey’i eleştirmek için buradayım. Şimdi öfkeyle sırtlanıp buralara kadar taşıdığım şu ağır sözcükleri yerlere saçma zamanı; iyi dinleyin.
Bir insana acıyarak, onu azarlamış olursunuz. Vicdan, bir azarlama şeklidir. Utangaç, korkak ve samimiyetsiz insanların tarzıdır vicdan. O masum görünen suratlarınızı, oyun sahnesinin dekoru olarak kullanarak etrafa köpüklü sözcükler saçmayı kesin artık!
Gerçekçi olun. Yürekli olun…
Vicdan, empoze ettiğiniz gibi masum bir şey değil; kimi kandırıyorsunuz? Merhamet ettiğiniz insanların hiçbirini sevmiyorsunuz. Merhametinizle boğarak öldürüyorsunuz sevgi denen şeyi. Peki, siz kim oluyorsunuz?
Siz kim olduğunuzu çok iyi biliyorsunuz aslında. Suratınıza taktığınız o ‘masum insan’ maskesinin ardındaki kafaların içinde ne tilkiler döndüğünü çok iyi biliyorsunuz; söyletmeyin beni.
Şimdi gidin ve o önüne bozuk para atarak egolarınızı gıdıkladığınız dilencilerden özür dileyin. O dilencilerin hepsi sizi lanetle anıyor, hepsi sizden nefret ediyor. Onları güçsüzleştirdiğiniz için, zavallılaştırdığınız için sizi affetmeyecekler. Ne çiçekçi kadın, ne mendil satan çocuk; hiçbiri sizi sevmiyor.
Hepsi bu. Şimdi dağılın…
Ne kadar aşağılayıcı bir duygu. Hatta duygu bile değil, sahne gösterisi! Çok mu sert konuştum? Hayır, aslında siz alışkınsınız benim bu katı hallerime. Bilirsiniz, ruhsuz herifin tekiyim ben. Böyle üstüne basarak konuşmayı seviyorum. Çünkü ne zaman elastik konuşsam, işinize geldiği gibi yorumlayıp paçavra ediyorsunuz sözlerimi. O yüzden acımasız konuşmak zorundayım. Ne de olsa vicdan denen ‘şey’i eleştirmek için buradayım. Şimdi öfkeyle sırtlanıp buralara kadar taşıdığım şu ağır sözcükleri yerlere saçma zamanı; iyi dinleyin.
Bir insana acıyarak, onu azarlamış olursunuz. Vicdan, bir azarlama şeklidir. Utangaç, korkak ve samimiyetsiz insanların tarzıdır vicdan. O masum görünen suratlarınızı, oyun sahnesinin dekoru olarak kullanarak etrafa köpüklü sözcükler saçmayı kesin artık!
Gerçekçi olun. Yürekli olun…
Vicdan, empoze ettiğiniz gibi masum bir şey değil; kimi kandırıyorsunuz? Merhamet ettiğiniz insanların hiçbirini sevmiyorsunuz. Merhametinizle boğarak öldürüyorsunuz sevgi denen şeyi. Peki, siz kim oluyorsunuz?
Siz kim olduğunuzu çok iyi biliyorsunuz aslında. Suratınıza taktığınız o ‘masum insan’ maskesinin ardındaki kafaların içinde ne tilkiler döndüğünü çok iyi biliyorsunuz; söyletmeyin beni.
Şimdi gidin ve o önüne bozuk para atarak egolarınızı gıdıkladığınız dilencilerden özür dileyin. O dilencilerin hepsi sizi lanetle anıyor, hepsi sizden nefret ediyor. Onları güçsüzleştirdiğiniz için, zavallılaştırdığınız için sizi affetmeyecekler. Ne çiçekçi kadın, ne mendil satan çocuk; hiçbiri sizi sevmiyor.
Hepsi bu. Şimdi dağılın…
sakın bana inanmayın
Siz, saygıdeğer insanlar;
Sakın bana inanmayın!
Şüpheyle yaklaşın her sözüme. Zira varlığım bile bir olasılıktır. Çok mantıklı şeyler söylüyor olabilirim, ama ben bile kaçıyorum kendi konuşmamdan. Kendi sesimden kaçıyorum.
Siz de kaçın!
İnanmayın bana…
Çünkü eğer inanırsanız, beni asla anlayamazsınız. Tıpkı inandığınız diğerleri gibi zavallı bir hale getirir, paçavra edersiniz beni. Duygularınıza hükmettikçe, mantığınızda küçülürüm.
Hayır, ben bunu istemiyorum.
Duygularınızda değil, mantığınızda yer etmeliyim.
İnanılan şey, bilinmeyendir; ben bunu haketmiyorum. Beni o zayıf, çocuksu inancınızla köreltmeyin. Kuşku ile gelin bana, kuşku ışıktır karanlıkta. Başka türlü göremezsiniz.
İnanılanlar, görünmeyenlerdir. Ben görünmez adam değilim, bunu haketmiyorum.
Bu yüzden bana sakın inanmayın! ‘İnanılmaz’ oluşum, beni anlaşılır kılacaktır. Beni sadece anlayın, bu bana yeter…
Sakın bana inanmayın!
Şüpheyle yaklaşın her sözüme. Zira varlığım bile bir olasılıktır. Çok mantıklı şeyler söylüyor olabilirim, ama ben bile kaçıyorum kendi konuşmamdan. Kendi sesimden kaçıyorum.
Siz de kaçın!
İnanmayın bana…
Çünkü eğer inanırsanız, beni asla anlayamazsınız. Tıpkı inandığınız diğerleri gibi zavallı bir hale getirir, paçavra edersiniz beni. Duygularınıza hükmettikçe, mantığınızda küçülürüm.
Hayır, ben bunu istemiyorum.
Duygularınızda değil, mantığınızda yer etmeliyim.
İnanılan şey, bilinmeyendir; ben bunu haketmiyorum. Beni o zayıf, çocuksu inancınızla köreltmeyin. Kuşku ile gelin bana, kuşku ışıktır karanlıkta. Başka türlü göremezsiniz.
İnanılanlar, görünmeyenlerdir. Ben görünmez adam değilim, bunu haketmiyorum.
Bu yüzden bana sakın inanmayın! ‘İnanılmaz’ oluşum, beni anlaşılır kılacaktır. Beni sadece anlayın, bu bana yeter…
bazı insanlar
Son zamanlarda ‘Labi Rendo’ maskesi altında gizlemeye çalıştığım gerçek kimliğimden sıkılmaya başladım. Bu sıkılma sürecinin ne anlama geldiğini biliyorum; klasik tabirle ‘kabuk değiştirme’ sürecindeyim. Bazı insanlarla tamamen ‘fake’ bir üslup kullanarak iletişim kuruyorum. Bu ‘bazı’ kategorisi, bizzat seçtiğim kişilerden oluşuyor. Diğer kategoride ise ‘gerçek’ arkadaşlarım var. Şunun altını çizmeliyim ki, burada ‘gerçek’ arkadaşlarımı konudan muaf tutuyorum. Bu yazı, tamamen ‘bazı insanlar’a ithafen yazılmıştır.
Bazı insanlar:
Hepimizin hayatında var bu kategori aslında. Kategorize etmek, kavramları algılama yolunda yapay bir farkındalık kazandırdığı için seviyoruz bunu yapmayı. Neyse, şimdi burada kavramsal açılımlarla felsefe çorbası yapıp başınızı ağrıtmak istemiyorum. Hepinizin zamanı değerli. Tabii benim de…
Uzaktan bakarsam büyük resmi daha iyi görebilirim, dedim ve üç yıl önce Labi Rendo adında sanal bir karakter yarattım. Labi, bölünerek çoğalan bir zihinsel üretim sistemi olarak tasarlandı ve farklı mecralarda yerini aldı. Burada sadece Facebook’taki rolünden ve çıkarımlarından bahsedeceğim.
Labi Rendo’ya özellikle sabit bir imaj vermedim, o tamamen değişken bir karakter olmalıydı. Bu elastik yapı, onun farklı beyinlerde nörolojik seyahate çıkıp, farklı fikirleri analiz etmesini daha kolay hale getirecekti. Öyle de oldu. Bu sosyal ağda tanıştığım her yeni ‘(sanal) arkadaş’a, farklı bir Labi Rendo imgesi sunarak iletişim kurdum. Zeka, bilgi, ahlak ve sosyal statü yönünden gruplara ayırdığım bu kişileri, adeta bir gizli ajan titizliğiyle yakın markaja alıp inceledim. Labi Rendo, aslında yerinde bir tabirle ‘psikanaliz laboratuvarı’ydı benim için. Deneklerimin karşısına farklı kılıklarda çıkarak, onların ruhu bile duymadan, ruhlarını analiz ettim.
Şu zamana kadar edindiğim çıkarımlar arasında en iyisi şuydu; biriyle tartıştıktan sonra kendine olan hayranlığın artıyorsa, tartıştığın kişiden derhal uzaklaşmalısın. Basit bir mantıkla; bir insanın kendine olan hayranlığı, karşısındaki insanın zavallı olduğunu farkettiği anda başlar ve bu noktadan itibaren artarak devam eder. Evet, karşındaki insanın zavallı olduğunu farkettiğin an, boşa geçen zamanın habercisidir. Çünkü kendi zihinsel farkındalık seviyesini bilmeyen birini alt etmenin kazandırdığı ego, tüm diğer egolardan çok daha tehlikelidir. Zira alt ettiğiniz kişiye olan üstünlüğünüzü, genel bir üstünlük gibi algılayarak aldığınız haz duygusu sizi, zihinsel farkındalık seviyesi üstün olan, daha zeki – olası – rakiplerinize karşı güçsüz kılacak. Kedinin, fareyle oynadıkça savaş yeteneğinin ‘fare avlamak’tan öteye geçememesi gibi…
Sonuç:
‘Bazı insanlar’ın karşısında görünmez olmak gerekir. Bunun da en pratik yolu, ‘aptal’ı oynamaktır. Çünkü bazı insanlar, sadece denektir; onlara kendinizi tanıtmak zorunda değilsiniz.
Yazımı, Uçan Pembe Zürafa’nın hoş bir aforizması ile sonlandırmak istiyorum;
“Bazı insanlar, bazen insanlar…”
Bazı insanlar:
Hepimizin hayatında var bu kategori aslında. Kategorize etmek, kavramları algılama yolunda yapay bir farkındalık kazandırdığı için seviyoruz bunu yapmayı. Neyse, şimdi burada kavramsal açılımlarla felsefe çorbası yapıp başınızı ağrıtmak istemiyorum. Hepinizin zamanı değerli. Tabii benim de…
Uzaktan bakarsam büyük resmi daha iyi görebilirim, dedim ve üç yıl önce Labi Rendo adında sanal bir karakter yarattım. Labi, bölünerek çoğalan bir zihinsel üretim sistemi olarak tasarlandı ve farklı mecralarda yerini aldı. Burada sadece Facebook’taki rolünden ve çıkarımlarından bahsedeceğim.
Labi Rendo’ya özellikle sabit bir imaj vermedim, o tamamen değişken bir karakter olmalıydı. Bu elastik yapı, onun farklı beyinlerde nörolojik seyahate çıkıp, farklı fikirleri analiz etmesini daha kolay hale getirecekti. Öyle de oldu. Bu sosyal ağda tanıştığım her yeni ‘(sanal) arkadaş’a, farklı bir Labi Rendo imgesi sunarak iletişim kurdum. Zeka, bilgi, ahlak ve sosyal statü yönünden gruplara ayırdığım bu kişileri, adeta bir gizli ajan titizliğiyle yakın markaja alıp inceledim. Labi Rendo, aslında yerinde bir tabirle ‘psikanaliz laboratuvarı’ydı benim için. Deneklerimin karşısına farklı kılıklarda çıkarak, onların ruhu bile duymadan, ruhlarını analiz ettim.
Şu zamana kadar edindiğim çıkarımlar arasında en iyisi şuydu; biriyle tartıştıktan sonra kendine olan hayranlığın artıyorsa, tartıştığın kişiden derhal uzaklaşmalısın. Basit bir mantıkla; bir insanın kendine olan hayranlığı, karşısındaki insanın zavallı olduğunu farkettiği anda başlar ve bu noktadan itibaren artarak devam eder. Evet, karşındaki insanın zavallı olduğunu farkettiğin an, boşa geçen zamanın habercisidir. Çünkü kendi zihinsel farkındalık seviyesini bilmeyen birini alt etmenin kazandırdığı ego, tüm diğer egolardan çok daha tehlikelidir. Zira alt ettiğiniz kişiye olan üstünlüğünüzü, genel bir üstünlük gibi algılayarak aldığınız haz duygusu sizi, zihinsel farkındalık seviyesi üstün olan, daha zeki – olası – rakiplerinize karşı güçsüz kılacak. Kedinin, fareyle oynadıkça savaş yeteneğinin ‘fare avlamak’tan öteye geçememesi gibi…
Sonuç:
‘Bazı insanlar’ın karşısında görünmez olmak gerekir. Bunun da en pratik yolu, ‘aptal’ı oynamaktır. Çünkü bazı insanlar, sadece denektir; onlara kendinizi tanıtmak zorunda değilsiniz.
Yazımı, Uçan Pembe Zürafa’nın hoş bir aforizması ile sonlandırmak istiyorum;
“Bazı insanlar, bazen insanlar…”
şüphecilik
Şüphecilik iyidir. Şüphe yoksa ögrendiğini düşündüklerin ne kadar doğru olsa da eksiktir. Şüpheden yoksun bilgi, eksik bilgidir. Bu yüzden zaten düşündükçe ve öğrendikçe hiçbirşey bilmedigimiz gerçegini daha sıkı idrak ediyoruz. Yaptıgımız her eylemde, EYLEMLER’in yetersizliğini görüyoruz. Ve bunun verdiği acıyı başka bir eylemle kapatmaya çalışıyoruz.
gerçekten ‘senin’ yolun mu?
"Kendi yolumu kendim çizerim." diyorsun, "Bu yol, benim yolum." diyorsun.
Başkalarının verdiği bir adrese gidiyorsun ve "Bu yol, benim yolum." diyorsun.
Başkalarının aydınlattığı ışıkla yürüyorsun ve "Bu yol, benim yolum." diyorsun.
Başkalarının pabuçlarını eskitiyor, onların montuyla soğuktan, onların şemsiyesiyle yağmurdan korunuyorsun.
Yolda karşına çıkan kurtlardan, sırtlanlardan, çakallardan onların verdiği silahla korunuyorsun ve "Bu yol, benim yolum." diyorsun.
Bu yol, gerçekten senin yolun mu?
Montsuz, şemsiyesiz, pabuçsuz çık, çırılçıplak; dikenlerden, taşlardan, soğuktan, yağmurdan korkmadan çık yola!
Işıksız çık; karanlıklardan korkmadan çık yola!
Haritasız, pusulasız çık; kaybolmaktan korkmadan çık yola!
Onların vereceği adrese ihtiyacın yok. Onların sana vereceği hiçbir şeye ihtiyacın yok. Onlar sana sadece ‘korku’ verirler yol için. Ama bu yol ‘senin yolun’sa eğer, adres de ‘sen’ olmalısın ey yolcu!
siyaset toplumun kâtilidir
Toplum gitgide kendisini ‘evet’ ile ‘hayır’ arasında mutlak ve keskin bir seçim yapmak zorunda hissetmeye başladı. Kendi seçimine körü körüne tapma yönelimi, toplumdan bireye, bireyden topluma bulaşan bir virüs haline geldi. Siyasetin tamamen insanlığın aleyhine çalışan, şeytani bir düzenden başka birşey olmadığını anlamak ve anlatmak zorlaştı. Televizyonlar, ibadethaneye dönüştü; insanların mistik değerlerinin şifreleri değiştirildi ve toplumsal ego, bireysel refahın yegane anahtarı gibi empoze edilerek ruhlar kirletildi. Halk avcılarının vicdan suçları meşrulaştı, eskiden ‘öcü’ olanlar ilahlaşırken, eskiden kutsal görülenler öcüleştirildi.
İnsanın özü kirlendi! Ahlak kavramının tanımı yenilendi ve buna ‘reformize etmek’ denildi. Paraya ve silaha olan aşk, aşkın da nefretin de tanımını değiştirdi. ‘Beni desteklemeyen benim düşmanımdır’ bilinci egemen oldu ve toplum kendine ‘sahte dostlar’ edindi. Taraf olmak zorunda hissetmemiz sağlandı, taraf olmayan dışlandı.
Yüzdelerle, salt çoğunlukla, diplomatik esaslarla, siyasi matematiksel algoritmalarla alınan kararlar, ‘halkın kararı’ değilken kimse bunu sorgulamadı. Sorgulayanlara boyun eğdirildi.
İnsan, kendi kendini kirletti. Toplum, kendi kendini öldürdü. Silah olarak siyaseti kullandı ve kendi silahıyla kendi ruhunu teslim etti. Çeşitli platformlarda ne kadar konuşursanız konuşun, ne kadar yanlışı doğruyu anlatmaya çalışırsanız çalışın, toplum budur. Malzemesi budur. Siyasetin, meclislerin, devlet adamlarının insanlığa hizmet ettiği yalanına böylesi büyük bir körlükle inanmaya devam edildiği sürece, bu tarihi çelişkilerin, bu toplumsal kanamışlığın, bu zavallı çaresizliğin, bu problemlerin sonu gelmez.
Sonu gelecek olan, bu milletin egemenliğidir.
Çünkü mesele ‘seçmek’ değil!..
İnsanın özü kirlendi! Ahlak kavramının tanımı yenilendi ve buna ‘reformize etmek’ denildi. Paraya ve silaha olan aşk, aşkın da nefretin de tanımını değiştirdi. ‘Beni desteklemeyen benim düşmanımdır’ bilinci egemen oldu ve toplum kendine ‘sahte dostlar’ edindi. Taraf olmak zorunda hissetmemiz sağlandı, taraf olmayan dışlandı.
Yüzdelerle, salt çoğunlukla, diplomatik esaslarla, siyasi matematiksel algoritmalarla alınan kararlar, ‘halkın kararı’ değilken kimse bunu sorgulamadı. Sorgulayanlara boyun eğdirildi.
İnsan, kendi kendini kirletti. Toplum, kendi kendini öldürdü. Silah olarak siyaseti kullandı ve kendi silahıyla kendi ruhunu teslim etti. Çeşitli platformlarda ne kadar konuşursanız konuşun, ne kadar yanlışı doğruyu anlatmaya çalışırsanız çalışın, toplum budur. Malzemesi budur. Siyasetin, meclislerin, devlet adamlarının insanlığa hizmet ettiği yalanına böylesi büyük bir körlükle inanmaya devam edildiği sürece, bu tarihi çelişkilerin, bu toplumsal kanamışlığın, bu zavallı çaresizliğin, bu problemlerin sonu gelmez.
Sonu gelecek olan, bu milletin egemenliğidir.
Çünkü mesele ‘seçmek’ değil!..
paket sistem
Hayattaki tüm duyguların acı, korku, huzur ve mutluluk gibi basit dört duygunun türevleri oldugunu düşünüyorum. Geçmişe bakarsak kötü olaylar acı, güzel olaylar mutluluk verir bize. Geçmiş kavramına 1 dakika öncesi de dahil… Gelecege bakarsak muhtemel kötü olaylar korku, güzel olaylar huzur verir. Gelecek kavramına 1 dakika sonrası da dahil. Böyle bir sistemde ayrıca şöyle bi keşfim daha oldu: belirli zaman dilimlerimiz var hayatta, bir dizi olaylar zinciri, paket hikayelerimiz var. Mesai, yürüyüş, uyku, arkadaşlararası bir eğlence, yemek vs. Parçalara ayırıp başlıklar halinde sıralayabiliriz. İşte bu her PAKET olaydaki toplam iyi-kötü duygu dengesi aynıdır. Yani benim teorim… Şöyleki, mesela işyerinde yarın yaşayacağım toplam duygu oranı belli. Hatta tam emin değilim ama eşit sanırım. Yani her paket olayda toplam kötü ve güzel duygularımız aynı olacaktır. İşte bu kuraldan yola çıkarak duygularımızı yönetebiliriz. Çok basit bir örnek: ben biyolojiden nefret ederim mesela. Lisedeyken zilin çalmasını iple çekerdim. Ve kendime göre bir sistem geliştirdim. Mesela zil 14.30da çalacak ve saat 14.15.. Ben eğer 15 DAKİKA VAR dersem normal olarak 15 dakika sonra çalacak illa ki, ama ben DAHA 30 DAKİKA VAR diyordum. DAHA ÇOK VAR… O zaman 15 dakika sonra zil çalınca daha çok seviniyordum. Bunu şöyle açıklarım: ortada çekilecek belli bir dozda acı var, o doz alınacak yani. Şimdi ben böyle yaparak aslında toplam acımı azaltmış yada çoğaltmış olmuyorum, sadece ORTA DERECE BİR ACININ (zil çalmasını beklerken biyoloji işkencesine tahammül etmek) SONUNDA ORTA DERECELİ BİR MUTLULUK (nihayet zilin çalması, özgürlük) YAŞAMAK yerine acımın derecesini yapay olarak yükselterek YÜKSEK DERECELİ MUTLULUK yaşamayı tercih ediyorum. Yani 1-1=0 veya 10-10=0, fark yok… Bu matematik oldukça iyi açıklıyor. Aynı şekilde tam tersini de yapıyorum bazen. Mutluluğu düşürüyorum ki finaldeki acının da derecesi düşsün… Mesela lisede okullararası ingilizce scrabble turnuvası vardı. Dörtlü masalar, bir masada üç rakip… Hepimiz farklı birer okuldan gelmişiz. Önce bakıyordum adamlardan biri benim seviyemden düşük, rakibim olacak modda görünmüyor. Çünkü aramızdaki puan farkı sürekli büyüyor. Mesela ben böyle bi durumda bu üstünlüğümden zevk alıp, egolarımı gıdıklayabilir, mutlu olabilirim. Ama hayır, o zaman o paket olaydaki (scrabble turnuvası olayı) acım büyüyecek. Yani vadesiz banka kartı gibi, mutlu olmayı tercih edersem, hesaptaki mutluluk miktarından gidecek ve finale büyük bir acı kalacak muhtemelen. Çünkü tam bilmiyorum bu paket olayı. Paket kapalı ve ben içini görmediğim bir paketten mutluluk ve acı çekiyorum. Belli oranda mevcut bunlar. Farzedelim 10 birim mutluluk 8 birim acı var. Şimdi ben baştan 7 birim mutluluk kullanırsam finale 3 brm mutluluk, 8 brm acı kalacak. Basit bir işlemden geçirirsek neticede 5 brm acı.. Ama şöyle de olabilir, belki pakette 10 brm mutluluk 2 brm acı var. O zaman 7 brm mutluluk kullandığımda finale toplam 1 brm mutluluk kalıyor. Yani her zaman acı, mutluluk getirecek diye bir şart yok, bu paketin özelliğine bağlı. Turnuvaya gelince, adamın benden düşük puanlar almasından kibirlenmedim, kendimi strese sokup, tedirgin oldum. Yani o an mutluluğu değil acıyı seçtim. Ve masadan 2. kalktım. Bu tur atlamama yeterliydi. 2nci turda az önce yapmadıgımı yaptım, rakiplerden biri gözüme küçük geldi ve havaya girdim. Kazanma hırsından bile vazgeçip, üstün olmamın tadını çıkardım. Ne var ki tek rakibim o değildi. O 4. kalktı, ben 3. kalktım. Yani elendim. Oysa mutluluğumu savurganca kullanmayıp acı çekseydim belki kazanacaktım. Zaten genelde BOŞVER, BU PAKETİN MUTLULUK ORANI FAZLADIR, KULLAN SEN diyerek yanılıyorum. Ama olsun, turnuvayı kazanarak değil de, 4.den üstün olduğumu farkederek mutluluk yaşadım sonuçta. Yaşamam gereken mutluluktan ne fazla ne eksik… Bu teoriyi öss konusunda da hep kullanmaya çalışırım. Hep söylediğim birşey var, HEYECAN İYİDİR. Derler ki ÇOK HEYECANLIYDIM, O YÜZDEN SINAV BERBAT GEÇTİ. Oradan birileri de HEYECAN GİDERME TEKNİKLERİ diye bir şeyler saçmalar. Bu resmen bahanedir. Heyecan olmadan öss kazanılamaz. Heyecan güçtür. Ceylan aslanı görünce heyecanlanmazsa o kadar hızlı koşamaz. Onu koşturan şey adrenalindir. Adrenalin hayat kurtarır, zekayı harekete geçirir. Hırs denen olay direk adrenalindir. Konuyu toparlarsak, öss paket olayında final mutluluk olsun mu istiyosun? Durma, heyecanlan!. Yüklen acıya. Dibine kadar. Bir gün mutlu olacaksın… Ben mi? HAYAT paket olayının finalinde mutlu olmak için inadına, ısrarla ve çılgınca acı çekiyorum…
kelimeler ve yargılar
Kelimeler bizde bıraktığı çağrışımlarla, kafamızın içinde kavramlar oluşturur. Kavramlar da yeni yargılar. Ama bu kelimeler, başkalarının yargılarıyla oluşmuşsa, kafanızın içindeki yeni yargılar da gerçekdışı olmak durumundadır…
ürün
İnsanlar oturup özlü sözler, deyimler üretip çevresine empoze etmeye çalışıyorlar. Bu onları değerli mi kılıyor? Değersiz insanların penceresinde değerleri artıyor zaten… Bunu onlar da biliyor olmalı. Belki de bilmiyorlar; o takdirde onlara acımak gerek. Ama onların kendilerini bu denli önemsiyor oluşundan onlara dair kişilik analizi yapmak yerine toplumun tepkileri üzerinden genel üst-yargıya ulaşma çabasını daha mantıklı buluyorum. Asıl gerekli ürün, ne ‘insan’ ne de onun lanet ‘deyim’i… Ürün, ikisinden de bağımsız bir yerde…
Yani mesela benim şu yazdığım saçmasapan metinde herhangi bir ürün yok. Bunu demek istiyorum…
(Yada istemiyorum)
Yani mesela benim şu yazdığım saçmasapan metinde herhangi bir ürün yok. Bunu demek istiyorum…
(Yada istemiyorum)
politika
Politikanın hiçbir türü, hiçbir rengi, hiçbir kuşağı halka hizmet etmek için değildir. Politika, global kapital düzenin devam etmesi için her ülkeye ‘baş iblis’in seçtiği ve yerleştirdiği vekil iblislerin, kendilerine verilen ‘sürekli problem yarat ve o problemlerin olası çözümlerini imha et!’ görevini icra ettiği şeytani sistemin halk arasındaki adıdır. Politikacı insanlığa hizmet edemez. Buna yeltenenler, iblisler karargâhında alınan kararla tek celsede indirilir veya imha edilir. Politikanın ‘öcü’ olarak görülmesi içgüdüsel değildir. Bu bir realitedir. Bu realitenin yanlışlığını savunanlar ne politikacıdır ne de halk. Onlar, arada kalmış zavallı kesimdir. Dünyada olup biten herşeyin gazetelerde yazılı olduğunu, haberlerde anlatılanlardan ibaret olduğunu sanan ‘melez’ zavallı kuşak. Politikayı ‘gerekli’ bir sistemmiş gibi empoze edip şirin göstermeye çalışmak, acizliğin göstergesi. Başka da hiçbir ‘şey’ değil!
yargı ve infaz
Her insan dostunu da düşmanını da kendisi yaratır, kendi elleriyle besler, büyütür ve gitmesi gerektiği gün yine kendi hançeriyle öldürür. Devran derler bunun adına; oysa bu senin kendin’ce tasarladığın sevgi-nefret harmanındır. Marifetse senin marifetin, suçsa senin suçundur. Kimse bu mahkemeyi yargılayamaz, yargılamamalı. Şayet yargılayan olursa o artık senin ruhunun efendisi olmuştur. O durumda yaşama daha iyi. Ruhun sana seçme özgürlüğü vermiş; kendi kafana göre insan ekle, insan çıkar, çarp, böl… Yeter ki sevgi-nefret harmanındaki kıstaslara sahip çık. Onurlu bir yargıç ol. Öldürmen gerekeni de, yaşatman gerekeni de doğru seç. Aksi takdirde acı çeken sen olursun. Çünkü tüm bu gelişigüzel kararlarının sonunda hesap vermen gereken ve genelde beklenmedik anda karşına çıkan, soğuk, ürkütücü ve sert bir ses vardır: vicdan…
öz
Aslında özümüze ulaşamadığımızda daha özlü sözlerimiz olur. Öze ulaşınca söylenecek söz kalmaz. Bu yüzden öze ulaşmaktan çok, öze ulaşma çabası iyidir. Kaybolmak iyidir. Ve kaybetmek… Öze ulaşmak sıkıcı olsa gerek. Balık olmak mesela… Arayışta olduğun için mutlusundur. Aradığına ulaştığında mutluluk kalkar; ya materyal haz, yada ideal huzur yaşarsın; bulduğunu sandığın şeyin sahtelik derecesine bağlı olarak… Ve yine buna bağlı olarak sahte bir duygu yüklenecektir bilincine. Ve bu sefer de sahteliğe savaş açacaksın. Hayatta güzel bulduğumuz ne varsa, bilinçaltımız hepsine savaş açmıştır dipten. Farkına bile varmazsın, sevgiye açılmış kanlı bir savaş döner içinde. Sen bu yetkiyi verdin aklına. Kalbin zırvalasın dursun. Elbet akıl kalbi malup edecektir. Malesef etmiştir de, her seferinde. Yada ömrümüz yetmemiştir savaşın sonuna…
facebook sürtükleri
Burada yazdıklarımı beğenmeniz, hatta okumanız bile pek umrumda değil. Zira bu notu, hedef kitle okumayacak. Çünkü sorun da bu zaten, okumuyorlar. Söyleyeceklerim, facebook hakkında olduğu için, bunu facebook ortamında paylaşmayı uygun buldum.
Herşey iğrençleşiyor. İnsanlararası ilişkilerin özündeki kirlenmişlik, daha basit, daha meşru şekillerde kendini belli ederek gün yüzüne çıkıyor. Toplumda sürekli yüzeysellik empoze ediliyor; bu bir serum gibi sunuluyor.
Cinsiyet: Kadın
İlişki durumu: İlişkisi yok
İlgilendikleri: Erkekler
Aradığı: Arkadaşlık, Çevre edinme, vs.
Facebook, sürekli içerik zenginleştirerek kendini yenileme faaliyetleri içinde. Neden? Cevap basit:
‘Daha fazla paylaş!’
-Sayfanızı yenilemek istiyor musunuz?
-Hayır
-Yeniledik bile…
Artık daha şeffafsın…
Acaba? Hayır, aslında daha sahtesin artık.
Facebook, birtakım insanların köpeklerle özdeş genetik özelliklerini deşifre etmektedir. Çokeşliliğe karşı bir antipatim, düşmanlığım yok; bu tarz insanları eleştirmiyorum. Benim asıl dikkat çektiğim kişiler, ‘tekeşliliğe inanıyormuş gibi yapan’, ama çokeşliliğe olan sempatisi kabak gibi ortada olanlar. Bunlara ‘sürtük’ denir. Bu işi facebook duvarlarında, inbox yazışmalarda (özelden mesaj atma), yorumlarda icra edenlere de ‘facebook sürtüğü’ diyorum ben. Sözde ‘erkek arkadaş’ının paylaştığı herşeyi beğenen, gülücük ve kalplerle işveli yorumlar yapan pıtırcıklar. Hele erkek, bu yavşamaya karşılık veriyorsa tamam; çalsın sazlar…
‘Kur yapmak’: çağımızın ahlak çatırdatma oyunu… Kadınlar bunu bir silah olarak görüp kullanıyorsa, işte tam orada oyun başlar.
Kalp, kalp, kalp… Gülücük, gülücük, gülücük… Dişi, puanları toplar erkekten. Erkek? Sözde erkek!.. Henüz erkek olduğunu cinsel organı dışında herhangi bir kavramla özdeşleştiremeyenler, hemen dahil olurlar oyuna: oyuncak olarak tabi!
Örnek:
Dişi avcı, erkek kurbanına özelden yazar(!): nbr nasılsn?
Yada erkek, sayfasında birşey paylaşmıştır. Dişi bunu kaçırmaz. Önce bir tık: beğen, bir tık daha: yorum yap: vaaay, yine döktürmüşsün, kalp, gülücük, dil, parmak, vs. FS’lerin profil resimleri genelde çok fotojeniktir. Cinsel tahrik gücü… Ve altında mutlaka onlarca abaza erkek yorumu…
- A1: Ohhğşş, çokk güzelsn tatlım
- FS: Tşkrler canım :)
- A2: Waaouww, şuan monitörü yalıyorum
- FS: Ara beni ;)
- A3: Hey bebek, sevişelimmi?
- FS: [sansür]
Öte yandan dişi avcımız orada olmayan daha başka erkeklerin sayfalarında ‘sürtme’ye devam etmektedir. Ona asılan daha onlarcası var, ne de olsa fotoda ‘çokk tatlııı’ çıkmıştır. Köpeklerin kuyruk sallamaları tamamen içgüdüseldir, ama kuyruk sallayan bir dişi insan’sa durum çok farklı.
Aslında herşey ortada. Facebook’ta şöyle bir ‘alıcı göz’le dolaşırsanız, çokça rastlarsınız bu sürtüklere…
Herşey iğrençleşiyor. İnsanlararası ilişkilerin özündeki kirlenmişlik, daha basit, daha meşru şekillerde kendini belli ederek gün yüzüne çıkıyor. Toplumda sürekli yüzeysellik empoze ediliyor; bu bir serum gibi sunuluyor.
Cinsiyet: Kadın
İlişki durumu: İlişkisi yok
İlgilendikleri: Erkekler
Aradığı: Arkadaşlık, Çevre edinme, vs.
Facebook, sürekli içerik zenginleştirerek kendini yenileme faaliyetleri içinde. Neden? Cevap basit:
‘Daha fazla paylaş!’
-Sayfanızı yenilemek istiyor musunuz?
-Hayır
-Yeniledik bile…
Artık daha şeffafsın…
Acaba? Hayır, aslında daha sahtesin artık.
Facebook, birtakım insanların köpeklerle özdeş genetik özelliklerini deşifre etmektedir. Çokeşliliğe karşı bir antipatim, düşmanlığım yok; bu tarz insanları eleştirmiyorum. Benim asıl dikkat çektiğim kişiler, ‘tekeşliliğe inanıyormuş gibi yapan’, ama çokeşliliğe olan sempatisi kabak gibi ortada olanlar. Bunlara ‘sürtük’ denir. Bu işi facebook duvarlarında, inbox yazışmalarda (özelden mesaj atma), yorumlarda icra edenlere de ‘facebook sürtüğü’ diyorum ben. Sözde ‘erkek arkadaş’ının paylaştığı herşeyi beğenen, gülücük ve kalplerle işveli yorumlar yapan pıtırcıklar. Hele erkek, bu yavşamaya karşılık veriyorsa tamam; çalsın sazlar…
‘Kur yapmak’: çağımızın ahlak çatırdatma oyunu… Kadınlar bunu bir silah olarak görüp kullanıyorsa, işte tam orada oyun başlar.
Kalp, kalp, kalp… Gülücük, gülücük, gülücük… Dişi, puanları toplar erkekten. Erkek? Sözde erkek!.. Henüz erkek olduğunu cinsel organı dışında herhangi bir kavramla özdeşleştiremeyenler, hemen dahil olurlar oyuna: oyuncak olarak tabi!
Örnek:
Dişi avcı, erkek kurbanına özelden yazar(!): nbr nasılsn?
Yada erkek, sayfasında birşey paylaşmıştır. Dişi bunu kaçırmaz. Önce bir tık: beğen, bir tık daha: yorum yap: vaaay, yine döktürmüşsün, kalp, gülücük, dil, parmak, vs. FS’lerin profil resimleri genelde çok fotojeniktir. Cinsel tahrik gücü… Ve altında mutlaka onlarca abaza erkek yorumu…
- A1: Ohhğşş, çokk güzelsn tatlım
- FS: Tşkrler canım :)
- A2: Waaouww, şuan monitörü yalıyorum
- FS: Ara beni ;)
- A3: Hey bebek, sevişelimmi?
- FS: [sansür]
Öte yandan dişi avcımız orada olmayan daha başka erkeklerin sayfalarında ‘sürtme’ye devam etmektedir. Ona asılan daha onlarcası var, ne de olsa fotoda ‘çokk tatlııı’ çıkmıştır. Köpeklerin kuyruk sallamaları tamamen içgüdüseldir, ama kuyruk sallayan bir dişi insan’sa durum çok farklı.
Aslında herşey ortada. Facebook’ta şöyle bir ‘alıcı göz’le dolaşırsanız, çokça rastlarsınız bu sürtüklere…
görmek
Objelere subjektif yargılar yüklerken aslında görmek’ten çok ‘yaratmak’ eylemine dahil olduğumuzu bilmeyiz. Objektif olamayız, buna programlı değiliz. Bu yüzden zaten objelerin çoğunu görmeyiz. Biz sadece görmek istediklerimizi algılarız. Diğerleriyse içinde bizim de dahil olduğumuz objeler sistemini oluşturur.
zehirli bilinçaltı
Eleştirmek ne tuhaf şey aslında. Onu bunu eleştiriyoruz; oysa eleştiri, kişinin bilinçaltı konusunda derin ve çarpıcı birçok ipucu veriyor eleştirilen’e…
Tartışma götürmez, net gerçek şudur ki kişi, olumsuz eleştirilerini halka açık bir platformda sergiliyorsa, orada hedef sadece eleştirilen şeyin kendisi değildir aslında. Orada onu rahatsız eden başka şeyler de var demektir. Zira sadece o konu hakkında eleştiride bulunacak olan kişi, bunu özelden, birebir yapar. A kişisi B kişisini eleştiriyor: eğer bunu herkesin ortasında yapıyorsa A kişisinin asıl problemi, eleştirdiği şeyin ötesinde B kişisinden rahatsız olduğu başka bir durumdur. Sadece o konuyu eleştirmek gibi salt bir amacı olsaydı, bunu sadece B kişisiyle teke tek paylaşmalıydı. O zaman A kişisinin samimi olduğu anlaşılabilir… Aksi takdirde eleştirmek, şov amaçlı öfke giderme denemesinden başka birşey değildir. Ne ezik bir içgüdü…
Tartışma götürmez, net gerçek şudur ki kişi, olumsuz eleştirilerini halka açık bir platformda sergiliyorsa, orada hedef sadece eleştirilen şeyin kendisi değildir aslında. Orada onu rahatsız eden başka şeyler de var demektir. Zira sadece o konu hakkında eleştiride bulunacak olan kişi, bunu özelden, birebir yapar. A kişisi B kişisini eleştiriyor: eğer bunu herkesin ortasında yapıyorsa A kişisinin asıl problemi, eleştirdiği şeyin ötesinde B kişisinden rahatsız olduğu başka bir durumdur. Sadece o konuyu eleştirmek gibi salt bir amacı olsaydı, bunu sadece B kişisiyle teke tek paylaşmalıydı. O zaman A kişisinin samimi olduğu anlaşılabilir… Aksi takdirde eleştirmek, şov amaçlı öfke giderme denemesinden başka birşey değildir. Ne ezik bir içgüdü…
arı
Ben, arı gibi yaşıyorum. Hayatım yenilgilerle dolu ve ben bunları felsefi ganimete dönüştürüyorum. Bozdurup bozdurup harcıyorum sonra; dengesizce, çılgınca harcıyorum. Biriktireyim, hayatı bir düzene sokayım falan yok. Felsefi kimliğim bile değişiyor sürekli. Bu değişime bazen iyi tarafından bakıp "değişim gelişimdir" diyorum. Bazen de kötü tarafından, "göçebe gibi, nereye kadar?" diye kızıyorum. Genelde seviyorum bu değişkenliğimi aslında; çünkü bende bir şeye ait olma korkusu var. Hayatta hep yenilgiler kaydetmem de direkt bundan. Her konuda… Mesela ailemin beni sevmesi, üstüme titremesi bile beni rahatsız ediyor içten içe. Sevgiden bile kaçıyorum çoğu zaman, sanırım bu hasta bir ruh olmalı… ‘Azim’ kavramı da gelişmedi bu yüzden. Azim, özgürlüğü kısıtlayan güçlü bir kavram zaten. Önüme mükemmel fırsatlar çıkıyor ve ben azmetsem biliyorum ki zirveye çıkaracak beni. Ama işte o zirve, o galibiyet. O ‘oldum ben’ durumu. Onun esiri olmak… Zafere giden yol köleliktir, diyorum ben; kendi zaferinin, gelecekteki kendi zirvenin kölesi olmak… Zafer senin kölen olacaktır şüphesiz, ama sen önce zafer yolunun kölesi olacaksın. İşte buna dayanamıyorum, tahammül edemiyorum. Bu halim, güçsüzlük birçok insana göre, ama bence bu ‘hassas algı’… Ben bir duyguyu, bir makamı ya da bir başarıyı, o kelime haliyle, o dıştan görünen süslü haliyle değil de, kelimedeki olgunun dolaylı olarak benden götüreceği değerler yönünden algılıyorum. Bu da beni soğutuyor. Çalışmak, hedef uğruna çalışmak; işte bunu beceremedim. Aslında zafer durumunu bal gibi istiyorum; ama sonuçta ben, elini kolunu sallayarak kaygısız yaşayan bir insan yavrusuyum. Oradan bir parça, bu da güzel, al oradan da on gram, şuradan biraz… Hayatım boyunca yaptıklarıma bakınca koca bir ‘hiç’ görüyorum. Ama bugünüm var ya; işte bugünümde çok şey var. Hayaller var. Zevkli veya zevksiz koşuşturmalar. Biraz karakalem, biraz gitar, birkaç laf, birkaç sayfa kitap, biraz çikolata, Nirvana’dan bir track, güzel bir filmden etkileyici bir sahne… Hepsi güzel. Neden? Bugünüme kimlik kazandıran etkileşimler bunlar. Herkesin hayatında bu günlük etkileşimler var ama çoğu insan ‘genel hayat’ üzerine kurguluyor hayatını, algılarını… İşte bu, tam da bu anlatmak istediğim, buna dikkat: Genel hayat mı, günlük hayat mı? Çoğunluğa göre genel hayat gibi gözüküyor. Kazanma isteği, seviye yükseltme, ünlü olma, rahat yaşama hayalleri ya da diğer uzun vadeli çabalar. Uzak gelecek zamana yönelik; arabam olsun, evim olsun, okuyup saygın biri olayım, herkes bana saygı duysun istekleri… Etraftaki çoğu insanı buna programlanmış görüyorum. Ciddiye almak, didinmek… Kesinlikle aşağıladığım bir olgu değil. Ben bilge değilim, Nietzsche’nin işaret ettiği üst insan da değilim, asla böyle bir şey yok. Sadece bu popüler güzellikler uğruna çalışmak bana zor geliyor. Hem de çok zor. Çünkü ben bugün adamıyım, bugünün adamı; ve tipik bir ‘bugün’cünün algıları yüksektir. O, bugün gibi lokal, spesifik ve insan psikolojisinin odaklanmayı tercih etmeyeceği bir süreci bile ayrıntılarıyla algılar. Bu yüzden de bağlanamazlar büyük bir şeye, tutkulu olamazlar. Ne var ki ‘genel hayat’çılar bağlanabilirler; çünkü onlar bugüncüler gibi bugünü amaç görmezler. Bugün araçtır, vesiledir, yolun bir parçasıdır onlar için.
Her iki tür de kandi içinde mutlu aslında, gerçekten mutlu. Hiçbir tür, diğerine göre üstün-aşağı değil. Sadece ikisi de insani, hepsi bu… Ben bugüncüyüm. bugün düşünürüm ve ürettiysem bugünü üretirim, bugün aşkına… Sonra uyurum, uyanırım. Dün, benim göğsümü kabartmasa da tuhaf bir mutluluk veren, gülümseten bir zaferdir. Yol mu? Yol yok ki! Sadece zafer var… Benim bu yaklaşımımı duyan genel hayat düşkünü, "deli" der geçer. Evet, deliyim. Keşke algılarım güçsüz olsaydı. O zaman çoktan başarılı olurdum hayat oyununda… Bugünü olmayan, ama yarını parlak genç… İşte ondan. Yarın o parlak gün gelince bile bugünü olmayan genç… Ya küçük bir dünyanın içinde kocaman olmak, ya da büyük bir dünya içinde minicik olmak. Sanırım ben birincisini oynuyorum…
alışkanlık
Kişi, ancak ve ancak anlamadığı şeyi alışkanlık edinir. Alıştığı şey zamanla anlamsızlaşacak ve anlama ihtiyacı düşecektir. Anlayan kişi ise, istese de alışamaz zaten; alışmak yerine o şeyin içinde kendi bağımsızlığını kurgulayacaktır. Bu yüzden değer verdiğin ve değer görmeyi planladığın kişinin sana alışmasına izin verme asla…
acıdan korunmak
Bilginin verdiği acıdan korunmak için ruhuyla hesaplaşan kişi, cahil kişidir.
Cehaletin verdiği acıdan korunmak için ruhuyla hesaplaşan kişi, bilge kişidir.
Bir acıdan korunmak, başka bir acıyı kaçınılmaz kılacaktır. Hangi acı bize iyi gelecek, onu seçmektir asıl mesele. Her türlü acıyı reddedip, her türlü acıdan korunmak isteyen kişinin ruhuyla hesaplaşacak birşeyi yok demektir. Dolayısıyla o kişi ne bilge, ne de cahil; o kişi aptal kişidir…
Cehaletin verdiği acıdan korunmak için ruhuyla hesaplaşan kişi, bilge kişidir.
Bir acıdan korunmak, başka bir acıyı kaçınılmaz kılacaktır. Hangi acı bize iyi gelecek, onu seçmektir asıl mesele. Her türlü acıyı reddedip, her türlü acıdan korunmak isteyen kişinin ruhuyla hesaplaşacak birşeyi yok demektir. Dolayısıyla o kişi ne bilge, ne de cahil; o kişi aptal kişidir…
kediler nankör değildir
Senin korktuğunu hisseden her hayvan refleks olarak bir tepki verir mutlaka. Korku, sevginin üstünü kaplar, sevgiyi görünmez yapar. Buna tepki olarak kimi soğuk davranır, küser, kimi ani hamlelerle hırçınlaşır. Bu bir protestodur. Seni sevmediğinden değil, sevgini korkularınla gizleyip ondan esirgedigin için. Bazı hayvanlar, sevgilerini göstermek için insanlardan cesur olmalarını ‘peşin güvence’ olarak isterler. Taksitçi insanlarla paylaşmazlar bazıları. Ama mesela köpekler, şartsız severler. O yüzden de kediler, insanlara daha çok benzerler aslında. Genel insani düzen nankörlük üzerine kurulu. Bu yüzden nankör demişler kedilere. Günah çıkarıp kendilerini rahatlatmak için nankör demişler, öyle olmadıgını bile bile…
evde hayvan beslemek
Hayvanlar sokakta daha özgürdür; kulağa hoş geliyor.
Ama bir de şöyle bakalım. Havaların soğuk olduğu durumlar var. Yeni parkedilmiş bir otomobilin kaputunun üstüne tüneyerek veya bir apartmanın bodrum katına sığınarak ısınabilmek, annesini kaybetmiş bir yavru kedi için her zaman mümkün olmayabilir.
Onu kovalayan apaçilerden kaçarken bir arabanın altında ezilip can vermekten son anda kurtulmak her zaman mümkün olmayabilir. Kendisini hayvansever olarak niteleyen insanlar tarafından dışlanıp, güvenli bölgelerden uzaklaştırıldığı için, kendisinden fiziksel olarak daha güçlü diğer sokak hayvanları tarafından linç edilmeden rahatça yaşamak, bir çamurlu su birikintisi bulup susuzluğunu gidermek, çöp kutularını eşeleyerek şans eseri insan artığı çürük yiyecek bulup karnını doyurmak her zaman mümkün olmayabilir.
Hayvanlar hakkında ideal olanı sorgularken biraz daha düşünmek gerek sanki… İnsan ırkı olarak bu konuda hiçbirimiz ‘yeterince’ haklı değiliz bence…
Ama bir de şöyle bakalım. Havaların soğuk olduğu durumlar var. Yeni parkedilmiş bir otomobilin kaputunun üstüne tüneyerek veya bir apartmanın bodrum katına sığınarak ısınabilmek, annesini kaybetmiş bir yavru kedi için her zaman mümkün olmayabilir.
Onu kovalayan apaçilerden kaçarken bir arabanın altında ezilip can vermekten son anda kurtulmak her zaman mümkün olmayabilir. Kendisini hayvansever olarak niteleyen insanlar tarafından dışlanıp, güvenli bölgelerden uzaklaştırıldığı için, kendisinden fiziksel olarak daha güçlü diğer sokak hayvanları tarafından linç edilmeden rahatça yaşamak, bir çamurlu su birikintisi bulup susuzluğunu gidermek, çöp kutularını eşeleyerek şans eseri insan artığı çürük yiyecek bulup karnını doyurmak her zaman mümkün olmayabilir.
Hayvanlar hakkında ideal olanı sorgularken biraz daha düşünmek gerek sanki… İnsan ırkı olarak bu konuda hiçbirimiz ‘yeterince’ haklı değiliz bence…
kişisel gelişim üzerine
Kişisel gelişim kitapları, ‘yapay ego’ aşılayan araçlardır. Yani ‘kişiliksizlik’ sendromunun temeli.. Bu kitapları okuma hevesi, kişilik bozuklugu, kişilik kayması, toplumsal eziklik, ait olma arzusu, sistematik hırs ve güçsüzlük belirtilerinin tipik sonucudur. Kitapçıya girip, reyonlardan ‘kişisel gelişim’ bölümüne dogru yönelişin altında, kitapçıdaki diger insanlar arasındaki kimligini bile bulamayan lokal psikolojik travmalar vardır ve bu kitapları öven, tavsiye eden ve okumayı tercih eden herkes, kendisi ve hemfikirlerinin dahi özeleştiri yaparak kabullenemeyecegi bir kişilik bozuklugu içindedir. Çünkü en tipik kişisel gelişim kitabı bile, okuyucuyu, seçiminde ‘haklı’ oldugu yalanına inandırmıştır. Zira okuyucu artık objektif vizyondan subjektife kaymış ve dogru ile gerçekdışı arasındaki farkı algılama yolunda çıkmaza girmiştir… Acınası bir durum.
şüphe ve çatışma
Çatışma, elinde birer avuç ‘şüphe’ tohumuyla birbirine çok yakın ama keskin bir sınırla ayrılan bahçelerde bitki yetiştirip, her bireyin/topluluğun komşu bahçeye göre üstün olma arzusuyla ego tatmin etme niyetinin dışavurumudur. Ve ‘şüphe’ tohumuyla işe başlayan hiçkimse, komşu bahçeyi ‘güzel’ bulamaz. Çünkü ‘şüphe tohumları’ kimyası gereği ‘güzellik’ten bağımsızdır. Şüphe, tek taraflı bir ideolojinin ürünü olduğundan ve güzellik anlayışı, aksine mümkün olduğunca farklı ideolojilerin sentezi olduğundan birbirinden ayrılır. Ki böyle olmak zorundadır, zira güzellik anlayışını tek başına, herşeyden bağımsız, kökten kurgulama egilimi, ‘önyargı’nın tanımını oluşturur. Bu da, kendi ideolojisini savunma ihtiyacından ileri geldiği için, çatışmayı gerektirecektir. Bu yüzden birşeyin ‘güzel’ olduğunu savunacaksak genelde ılımlı olmayı yani ‘sentetik’ yolu tercih ederiz. Şayet ‘doğru’ olduğunu savunacaksak, kurgularımıza birtakım bireysel şüphe ve önyargılarımızdan eklemek durumunda kalırız. Doğru olduğunu savunmak, bir çatışma gerektirir, ideolojik duvarlar örüp, karşıt şüphelere karşı savunma gerektirir. Güzel olanı savunmak, ortak bir görüşe muhtaçtır, bunun özlemiyle kurgulamaktır herşeyi. Oysa doğru olanı savunmak, empoze etme niyetiyle başlar yola genelde. Karşıt fikirlerın ortalama analizini çıkarmak degil de, tek yönlü ve direkt bir dikta vardır o arzunun altında… Yani neyi savunduğumuza göre degişir. Elimizde ne tohumu var? Ona göre, ya tekillikten yola çıkarak çatışmaya, yada sentezden yola çıkıp tekilliğe gitmek gibi iki şıktan birini seçmektir mesele…
kadında duyusalık
Duyusallık, iki kişinin ‘ortak’ fonksiyonu olabilir. Tek bir tarafın duyusal olması yeterli olamaz ‘duyumsamak’ için. Kadın erkek ilişkisiyse sözkonusu olan, kimin duyusal olduğu paradokstur, totaldeki yoğunlukla ölçülür, ayrıştırılamaz. Söz konusu sanatsa, belki… Aslında sanatta da kadınsı çizgilerin sıradışı yansımalarına şahit olunur ama yine de erkeksi ruh’un sıradan olduğunu kanıtlayan, uçurum bir üstünlükleri yok. Nitekim, ben şunu düşünürüm ki, bu gezegendeki kadınların aslında erkekleri ezip yerin dibine sokacak boyutta bir ‘sanatsal duyusallık’ları vardır, lakin onların en keskin ve çoğunlukla erkekleri kahreden özellikleri, saklanmak… Çok iyi birer duyusal kamuflaj ustasıdır her kadın. Öte yandan onların dışavurum konusundaki bu çekinceleri, bilimde onları erkeklerin gerisinde bırakmıştır. Çünkü bilimadamı, duygularını sanatla dışarı vurmalı ki, arınıp salt ussal bir bilinçle düşünebilsin. Dışavurmaksa her zaman yazmak ve üretmek olmayabilir. Zira bunu yapabilenleri de var; Einstein’ın keman çalması gibi… Şair bilimadamları da olmuştur öte yandan. Kadınlarsa duygulardan kaçarak ussal salt bilgiye ulaşmayı tercih etmişlerdir genelde. Zor olan yol… Oysa kaçmak değil, ona doğru koşarak bütünleşmektir arınmanın en kolay yolu, diyor dostunuz, ve ekliyor: ey dişi homosaphienler; kaçmayın, saklanmayın. Çıkın ortaya ve o kaçtığınız duyguların bir parçası olmayı deneyin… Sizin gücünüzü biliyoruz ama eylemsizlik yalıtkanlıktır, çıkın kabuklardan!..
kollektif & bireysel
kendi hayatımızı bireysel olarak yönlendiriyor olma olasılığımız bile sıfırken, kollektif açılımlarla hayatımızı öznelleştirme çabamız tamamen boş bir tatmin eylemidir. Hayat ne kollektiftir, ne de bireysel. Herşeyin ama ‘her’şeyin dışında bir bilinçle düşünmek gerek,, ki bu paradokstur. Çünkü bunu becerebilen bir ‘birey’, aynı anda bireysel özgürlüğü aslına uygun olarak tanımlayacak ve bir şekilde bu gerçekliği etrafındaki bireylere anlatma, irdeletme, diretme ve yol gösterme çabası içinde olmayacaktır zaten. Hep söylerim, ‘en dipteki gerçekler, söylenmemesi gerekenlerdir’. Oysa sürekli birşeyler söylüyor, paylaşıyor, kaynaşıyor ve iletişim kurmaya çalışıyoruz. Şu durumda zavallıyız, yeterince açık ve net…
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)